Mos tapijten

Handgeweven en met de hand geknoopt. Draad na draad opgebouwd. Groenen die ademen. Gelen die oplichten als gefilterd zonlicht. Paarsen, roden, blauwen — als verborgen bloemen tussen het mos. De reliëfs zijn onregelmatig, zoals een bosbodem nooit vlak is: zacht verheven, dieper wegzakkend, een landschap in textiel. Elke draad draagt tijd. Elke knoop is een gebaar. Je waant je in een bos — in biodiversiteit, in gelaagdheid, in een overweldigende schoonheid die niet roept maar fluistert. Deze mostapijten zijn geen voorstellingen. Het zijn plekken. Ze zijn bodem. Ze zijn een herinnering aan kijken met je handen en voelen met je ogen.